تنها ترین من تنها نزار منو

کاش قلبم درد تنهایی نداشت

چهره ام هرگز پریشانی نداشت

کاش برگهای آخر تقویم عشق

حرفی از یک روز بارانی نداشت

کاش میشد راه سخت عشق را

بی خطر پیموده و قربانی نداشت

.

لالا بخواب دنیا خسیسه ...

واسه کمتر کسی خوب مینویسه...

یکی لبهاش همیشه غرق خنده است...

یکی چشماش تو خوابم خیسه خیسه...

.

من امشب درس غم را از لب پیمانه می خوانم

سرود گریه ام را با دل دیوانه می خوانم

من امشب تا سحرگاه می نشینم در دل شب

غزلهای غم خود را یک به یک مستانه می خوانم.

غم امشب هر چه می گوید حقیقت دارد

نه او افسانه می گوید ، نه من افسانه می خوانم....

دلت اينجا دلت آنجاست ميدانم                 دلت با ما ولی تنهاست ميدانم

دلت آزرده از طوفان پايزيست                    دلت آشفته چون درياست ميدانم

دلت يک شام باران خورده را ماند                دلت غمگين ولی تنهاست ميدانم                               

دلت داغ شقايق را به دل دارد                     دلت سوزان دلت صحراست ميدانم

دلت داستان يک فصل طولانيست                 دلت صبح شب يلداست ميدانم

دلت آکنده از عطر عبادتهاست                       دلت سجاده معناست ميدانم

دلت ميراث دار رنج محنتهاست                      دلت دردی کش ميناست ميدانم

دلت دولت سرای عشق و الفتهاست               دلت عاشق دلت شيداست ميدانم

دل پاکت دل گسترده و بازت                            برابر با همه دنياست ميدانم

اگر مي داني در اين جهان كسي هست كه با ديدنش رنگ رخسارت تغيير مي كند وصداي قلبت آبرويت را به تاراج ميبرد مهم نيست .. .. ... .. .... ؟! مهم اين است كه فقط باشد زندگي كند ، لذّت ببرد و نفس بكشد

 .

دلت شاد لبت خندان بماند

                                 برایت عمر جاویدان بماند

خدا را میدهم سوگند بر عشق

                                هر آنخواهی برایت بماند

بپایت ثروتی افزون بریزد

                            که چشم دشمنت حیران بماند

تنت سالم سرایت سبزه باشد

                                برایت زندگی آسان بماند

تمام فصل سالت عید باشد

                                چراغ خانه ات تابان باشد

از طرف دوستان برای عاشقانه  

 .

هرگز ندیدم بر لبی لبخند زیباى تورا                 هرگز نمى گیرد کسى در قلب من جاى تورا

زندگی دفتری از خاطر هست. یک نفر در شب کم، یک نفر در دل خاک، یک نفر همدم خوشبختی هاست، یک نفر همسفر سختی هاست، چشم تا باز کنیم عمرمان میگزرد ما همه همسفریم

خوشا دردی که درمانش تو باشی خوشا راهی که پایانش تو باشی خوشا چشمی که رخسار تو بیند خوشا ملکی که سلطانش تو باشی خوشا آن دل که دلدارش تو گردی خوشا جانی که جانانش تو باشی مشو پنهان از آن عاشق که پیوست همه پیدا و پنهانش تو باشی برای آن به ترک جان بگوید دل بیچاره تا جانش تو باشی

 اگر سهم من از این همه ستاره فقط سوسوی غریبی است، غمی نیست. همین انتظار رسیدن شب برایم کافیست

روی هر سینه سری گریه کند وقت وداع                سرمن وقت وداع گوشه دیوار گریست

 .

مي روم خسته و افسرده وزار

سوي منزگه ويرانه ي خويش

به خدا مي برم از شهر شما

دل شوريده وديوانه ي خويش

مي برم تا كه در آن نقطه ي دور

شستشويش دهم از رنگ نگاه

شستشويش دهم از لكه ي عشق

زين همه خواهش بي جا تباه

مي برم تا ز تو دورش سازم

زتو ،اي جلوه ي اميد محال

مي برم زنده بگورش سازم

تا از اين پس نكند ياد وصال

ناله مي لرزد ،مي رقصد اشك

آه،بگذار بگريزم من

ازتو ، اي چشمه ي جوشان گناه

شايد آن به كه بپرهيزم من

بخدا غنچه ي شادي بودم

دست عشق آمد واز شاخم چيد

شعله ي آه شدم ،صد افسوس

كه لبم باز بر آن لب نرسيد

عاقبت بند سفر پايم بست

مي روم ،خنده به لب ، خونين دل

مي روم از دل من دست بدار

اي اميد عبث بي حاصل

فروغ فرخزاد

يادت مياد نگات پر از شكايت فاصله بود

اما به جاش نگاه من صبور پر حوصله بود

يادت مياد وقتي بهت گفتم چقدر دوست دارم

گفتي ببين من فرصت اين قصه هارو ندارم

يادت مياد با اين جواب خسته شدم از زندگي

تو رفتي من موندم و ياد دريا غرق تشنگي

يادت مياد كه عمر من وقف تو و پنجره بود

۳روز چشش افتاده بمن اين بهترين خاطره بود

يادت مياد مردم ما رو به هم ديگه نشون دادن

جز ما تموم عاشقا از چشم مجنون افتادن

در بهار زندگی احساس پیری می کنم

با همه ازادگی فکر اسیری می کنم

بس که بد دیدم ز یاران به ظاهر خوب خود

بعد از این بر کودک دل سخت گیری می کنم

روزگاریست که در می خانه خدمت می کنم

در لباس فقر کار اهل دولت می کنم

...

یه روز چشات باز کنی

می بینی من تموم شدم

می بینی جام چه خالیه

یا رفته ام پیه خودم

چقدر ما فاصله داریم چطور این و نفهمیدم

تنها غم من

در ایستگاه سرد شب چشمانم را فانوس خواهم کرد
بر گذرگاه عبور تو.
اینک در ابتدای سکوتی مبهم دل به عشق تو سپرده ام
و تنها غم من دوری توست

یاد کن عشق پلی بود خرابش کردی

مهمان دل ما بود جوابش کردی

یاد کن همه شبهـــــــــا که دلم میل تو میداشت

بی نصیب از خود و بی بهره ز خوابش کردی

عشق در آیینه ام داشت مصور میشد

سنگ برداشتی و خرد و خرابش کردی

چشمه ی ناب دلم یاد زلالش به خیر

چشمه ای را ک ربودی و سرابش کردی

آسمان خواست بیارد ز تب-رو سر من

ای زمین شرم نکردی و خرابش کردی 

چراق خانه ام خاموش امشب ****كجايي مادر خوبم كجايي  

شکنجه ی زنده بودن به جرم عاشقی

 من  از  بخت  سیاهم  بیم  دارم

من از عمر  تباهم  بیم دارم 

 نگاه من به  وصل روی  یار است

من از  طرز نگاهم  بیم دارم 

 شب و روزم  همه  غرق  گناه است

من  از بار گناهم  بیم دارم 

 از آن ترسم  که آهم شعله گیرد

من  از افسون آهم  بیم دارم 

 سپاه غم  به  فرمان  دلم  نیست

من  از خشم سپاهم  بیم دارم 

 همیشه  انتها    وقت   جداییست

من از پایان راهم  بیم دارم 

 شبم بی ماه و تاریک و سیاه است

من از هجران ماهم  بیم دارم 

 الا  ای  دوستان   مرگم  بخواهید

من  از بخت  سیاهم  بیم دارم 

شاعردریا

    دلسادگی

       ساده باید بود با دلسادگی                

                      غصه باید خورد از دلدادگی

                                                        عاقبت باید فراموشم کنی

                                                                       با هزاران حقه یا دیوانگی

       خانه ام را باختم در این قمار

                   مانده ام پشت در ویرانگی

                                                        عاقبت میمیرم از سوز هوا

                                                                   ای خدا از دست این بی خانگی

        یا مرا آسوده کن مرگم بده

                                                    یا نجاتم ده از این دلسادگی

********************************************* زمستانم

چگونه دل اسیـــــــرت شد ،  نمیدانم

تو مثل شمعدانی ها پراز رازی و زیبایی

ومن در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم

تو  دریایی ترینی،آبی و آرام وبی پایان

ومن موج گرفتاری اسیر دست طوفانم

تو مثل آسمانی،مهربان و آبی و شفاف

ومن در آرزوی قطره های پاک بارانم

نمیدانم چه باید کرد با این روح آشفته

به فریادم برس ای عشـق،من امشب پریشانم

تو دریای منی بی انتهاوساکت وسرشار

ومن تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم

تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم

ومن درحسرت دیدار چشمت روبه پایانم

تو مثل مرهمی بربال بی جانکبوتر تشنۀ باران درمانم

بمان امشب کنار لحظه های بیـــــــقرار من

ببین با توچه رویاییست رنگ شوق چشمانم

شبی یک شاخه نیلوفر،به دست آبیت دادم

هنوز از عطردستانت پراز شوق است دستانم

توفکر خواب گلهایی که یک شب باد ویران کرد

ومن خواب تورا میبینم و لبـــخند پنهانم

تو مثل لحظه ای هستی که باران،تازه میگیرد

ومن مرغی که از عشـــقت فقط بیتاب و حیرانم

تو میآیی و من گل میدهم در سایه چشمت

وبعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم

تو مثل چشمۀ اشکی که از یک ابر میبارد

ومن تنهاترینمه کمرنگ از شعری که میخوانم

تمام آرزوهایم زمانی سبز میگردد

که تو یک شب بگویی،دوستم داری تو،میدانم

غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست

ومن امشب قسم خوردم ترا هرگز نرنجانم

به جان هرچه عاشق توی این دنیای پرغوغاست

قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم

بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد

دعا کن بعدِ دیدار تو باشد  وقت پایانم